امام حسین (ع)کسی را که دین و آیین نیست جوانمردی و مروت نیستمرگ با عزت بهتر از زندگی ننگین استمواظب باش از ظلم و آزار کسی که ناصر و یاوری غیر از خدا ندارد

حسودی ام می شود به شعرها و ترانه هایی که می خوانی خوش به حال کلماتی که در ذهن تو زیست می کنند "خودم"

اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفتباقی همه بی حاصلی و بی خبری بود...

چه خوش است راز گفتن به حریف نکته سنجیکه سخن نگفته باشی به سخن رسیده باشد

بعد از این، مرگ نفسهای مرا می شمردفقط از این نگرانم که تو تنها بشوی وگرنه می رفتم خودم

. نگیر از این دل دیوانه،ابر و باران را هوای تنگِ غروب و شبِ خیابان را تو نیستی،غم پاییز را چه خواهم کرد و بی پرندگیِ عصرهای آبان را . قرار بود اسمم برای بچه های تو پدر باشد اسمت برای بچه های من … نشد بچه های ما ، ما را نمی شناسند روزی پسرت از تو اسمم را می پرسد روزی که با ترانه ای قدیمی به نقطه ی دو...

آغوشی باشو مرا به اندازه ی تمام اشتباهاتم بغل کنبدون اینکه حرفی بینمان رد و بدل شودفقط نگاه باشد و نفسزندگی آنقدرها دوام نمی آوردهمین حالا هم دیر است

چشم هایت رابه هر رنگی که باشنددوست دارمرنگ چشم های توکه فرقی نمیکندخاکستری باشدساده باشدیا آبی درخشاننجیب که خیره می شوندمتولد می شوم . ..

به کوه گفتم عشق چیست؟ لرزید. به ابر گفتم عشق چیست؟ بارید. به باد گفتم عشق چیست؟ وزید. به پروانه گفتم عشق چیست؟ نالید. به گل گفتم عشق چیست؟ پرپر شد. و به انسان گفتم عشق چیست؟ اشک از دیدگانش جاری شد و گفت؟ دیوانگیست!!! خودم